**Repost na ito. Bakit? Wala lang. Gutom siguro.Ang korni ng ending amputa.Sentimental.letse.**
Kuwentong Spaghetti
Hindi ito isang normal na kwento.hindi tungkol sa pag-ibig.hindi tungkol sa pulitika.lalong hindi tungkol kay Gloria.
Mahaba-haba itong istorya.Kung tamad kang magbasa, binabalaan na kita.
Ito'y isang paghihimay sa aking karanasan bilang isang nilalang na mahilig sa spaghetti.
walang pansit dito.spaghetti lang.
nangyari ito nang minsang naisipan kong magbaon ng pagkain sa opisina.para makatipid.at para hindi na ako maglakad ng malayo sa paghahanap ng makakainan sa araw ng linggo.tsamba naman na kaarawan ng pamangkin kong si rhymuz, kaya naghanda sila. at may spaghetti.haaaay... skapeti.
bago ko ituloy ang kwento, nais ko lang ipaalam na ang spaghetti ay hindi lang basta isang ordinaryong pagkain para sa akin.malaki ang ginampanan nito sa aking pagkabata. Ito lang ang tanging handa na nais ko tuwing birthday ko.isang palangganang spaghetti.kalahati nun, sakin lang.pramis.dedma ang cake. basura ang pansit.walang kuwenta ang turon o sinuman.
basta, spaghetti lang.wala akong pakialam kung paano ang pagkakaluto, kung ano ang ginamit na sangkap, kung malinis o hindi. basta may puting hibla ng pasta at may pulang sarsa, spaghetti na yun.kahit ano ang sahog.kahit anong tatak ng ginamit na tomato sauce o ketsup, ok lang.spaghetti ang suhol ni nanay kapag ayaw ko ng pinapanood nyang That's entertainment tuwing martes.spaghetti ang pasalubong ni tatay pag may sakit ako't galing siya sa pasada.spaghetti ang sinasaksak sa bunganga ko kapag umiiyak ako.
kaya kaninang umaga,naghanap agad ako ng microwaveable na container para paglagyan ng spaghetting niluto ni ate virgie.dinamihan ko ng sauce.ginawa ko itong sabaw.nilagyan ko pa ng sangkatutak na keso para mas masarap.
nyamnyamnyam.
nag-aabang pa lang ako ng sasakyan, parang gusto ko nang lamunin ang aking baon.pero pinigilan ko ang sarili ko dahil gusto ko ring maranasan na kumain sa pantry namin.habang nasa sasakyan ako, takam na takam na talaga ako at gusto ko na nga talagang hugutin ang tinidor na itinago ko sa itim na bag ng girbaud(yung pinaglalagyan nila kapag bumili ka ng bagong sapatos), para sumundot kahit ilang hibla man lang ng baon ko.pero hindi tlaga pwede.Kinandili ko ang spaghetti sa ibabaw ng aking hita at inalagaan sa kung sino mang nagnanais na magnakaw sa akin nito.Kung walang kuwentang hidwaan sa pagitan ng isang pinoy at kano sa Tulay ng San Juan ang nagpasimula ng labanan ng Pilipinas at ng Amerika, isang microwavable container na puno ng spaghetti ang pagmumulan ng Ikatlong Digmaang Pandaigdig kapag may magkamaling umagaw ng baon ko sa akin.Huwag lang silang magkakamali.
pagkababa ko ng sasakyan, biglang nangyari ang hindi inaasahan.
napigtas ang tali ng bag ko.
nalaglag ang microwavable na baunan ko.
bumagsak sa aspalto ang mga umuusok pang pulang hibla ng aking baon.
ang aking spaghetti,natapon.
tangna, ang spaghetti ko, natapon.
wala akong kakaining lunch.
wala akong kakaining spaghetti sa lunch.
shet.pakshet.
tinitigan ko ang natapong pagkain sa terminal ng jeep.parang gusto ko pa ring pulutin at ihawi papasok sa baunan ang mga malilinis pang pasta para may lamunin ako pagdating ng pananghalian.ok pa naman siguro yun, wala pa namang 5 minutes.wala naman sigurong mikrobyo na nakulong sa pagitan ng mga puting hibla o mga amoeba na nalunod sa pulang sarsa, kasi kung may mikrobyo man dun sa pinagbagsakan ng spaghetti ko, nakita naman siguro nila yun at nagsitakbuhan sila bago lumapag sa lupa ang baon ko.nang papayuko na ako para pagtiisan kung ano man ang pwede pang kainin na tira o hindi masyado maruming parte ng baon ko, biglang sumigaw sa likuran ko ang isang babae.siya yung barker o tagatawag ng pasahero ng terminal."Ay, sayang naman yan!", sabi niya.bigla ako tumindig at may tumubong hiya sa magkabilang tainga ko."hayaan mo na", sagot ko.putangna.hindi ko na pinulot ang spaghetti ko.sayang talaga, tangna."letse ka manang!", sinigaw ko sa babae. joke.natapon na nga pagkain ko, magpapabugbog pa ba ako sa mga jeepney drayber?!
tinalikuran ko ang "crime scene" at pinilit ang sarili kong lumakad papalayo.nagsimulang tumakbo sa isip ko ang hitsura, amoy at lasa ng spaghetti.ang paghalo ng pasta sa sarsa.ang pagbabago ng kulay mula puti hanggang sa maging pula.ang pagtusok ng tinidor sa mga puwang ng mga hibla.ang pag-angat ng mga naglalambiting pulang hibla at ang pag-ikot ng tinidor upang yumakap sa ulo nito ang mga nahuling pasta.ang pag-aabang sa buhol-buhol na spaghetti, umuusok at papalapit sa sabik na bibig.ang paglapat sa dila, ang pagsara at tuluyang pag-angkin ng bunganga.ang pagnguya, ang pagtaas-baba ng panga.ang pagsalat sa bawat butil ng sangkap at lasang dapat malasap.ang malayang pagdulas ng mga nginata pababa sa lalamunan. ang mga maliliit na buntong hininga, kung may panahon pa, sa gitna ng bawat pagsubo't pagnguya.ang pagmamadali para sa isa pa at tila walang kabusugang pagsubo mula sa pawisin na kamay.at syempre, ang amoy spaghetting dighay.
haaaay, spaghetti...
spaghetti kong nalustay...
simula sa puntong yon, sigurado akong sira na ang araw ko.
lahat ng aking makita, spaghetti.
spaghetting kalye ng ayala, namumula, napakahaba.
spaghetting babae, sobrang puti, kulang sa sarsa (o carbonara?!?!)
spaghetting mga disenyo sa mga lampara,namumula para sa paskong malapit na.
spaghetting MMDA, naghahanap ng makokotongan.
spaghetting bus, nag-uunahan.
spaghetting jeep, nagsusumiksik.
spaghetting batuta ni manong guard.
spaghetting sulyap sa katabi.
spaghetting kurap, tila pagbati.
spaghetting umaga, pagbangon.
spaghetting araw, natapon.
sa opisina, hinang-hina pa rin ako.kinuha ko ang headset ko mula sa locker at dumiretso sa station ko.
auto-in."Thank you for calling.... blah-blah-blah-blah-blah... no maam, i can't help you.my spaghetti got splattered and scattered all over the highway on my way to work and i don't feel like helping you today.No, i don't speak english, do you? duh?!?.goodbye! " hindi ko naman sinabi yun sa mga customers ko, muntikan lang.Natapon na nga ang baon ko, alangan namang mawalan pa ako ng trabaho.
hindi ako nag-lunch, basta umupo lang ako sa station ko at nagmukmok ako na para bang sabay ang pakikipaghiwalay ko sa syota ko sa pagsakit ng tatlong ngipin ko.ganun ang pakiramdam ko.dahil sa natapong spaghetti.
pag-uwi ko mula sa opisina, dumaan ako sa pinangyarihan ng aking delubyo.wala na ang spaghetti.pawang mga pulang marka na lang ng sauce ang natira sa aspalto.siguro winalis na ng metro aid.o dili kaya'y pinulot ng ale kanina, saka pinakain sa mga anak niya.sana nga ganun.para at least, hindi nasayang.malinis pa naman talaga yun eh.pupulutin ko nga dapat kanina eh, naunahan lang ako ng nagmamarathon na hiya nang pinuna ako ng ale.
nang dumating ako sa bahay, tinanong ko agad si ate angie kung may natira pa. "may konti pa", sagot niya. agad umaliwalas ang paligid ko, tila nagkaroon ng fireworks ng Disneyworld at musical number ng That's Entertainment tuesday group sa harap ng aming bahay, kasabay ang paghe-head-bang ng aking mga di-lisensyadong alaga sa loob ng aking masebong tiyan.
tinidor.pinggan.mamaya na ang baso ng tubig.sige lang kahit galing pa sa ref.wala nang painitan.kahit pa maglasang sorbetes na spaghetti-flavored ang kinakain ko, ok lang.basta may lasang spaghetti, masaya na ako doon.iinit din naman yan sa piling ng mga bulate ko eh.
tusok.subo.nguya.lunok.
tusok.subo.nguya.lunok.
tusok.subo.nguya.lunok.
tusok.subo.ngata.sinok.lagok.lunok.
sapo sa tiyan,haaaay...
dighay.
buhay.
buhay spaghetti.
spaghetting buhay.
spaghetti.
Kuwentong spaghetti ng aking buhay.
Isa lang ang spaghetti sa mga napakaraming bagay na naitapon at nasayang sa aking buhay.
Marami nang bagay ang tumaob at pasadyang naitaob sa aking harapan.
Pangarap, pag-ibig, kaibigan, alaala, pamilya.
Marami pang bagay ang tataob at pasadyang maitataob.
Marami pang bagay na matatapon sa aking paglalakbay.
At kung mamalasin (o nanaisin), gaya ng aking spaghetti, baka ako na nga ang masayang, matapon o tumaob.
Ayaw ko naman talagang ihambing ang karanasang ito sa buhay ko ngayon.
ngunit hiling ko lang, kapag ako'y maging tulad ng aking spaghetting natapon, nawa'y mapili't malasap ang aking mga sulok na malinis na natipon.pero kung wala talagang pag-asa at hindi na matiis, sana'y kahit papaano, sa aki'y may makaisip man lang na magwalis.
***ang korni talaga...***
