Siquey

Sa Pagbalik
ni Charles Bonoan Tuvilla

Tulad din ng una niyang umaga, muli kang nagpaiwan sa lamig ng kama.
Alam mong nanonood na siya ng mga balitang banyaga: mga dambuhalang
buhawi sa Estados Unidos o ang pagguho ng mga bundok-yelo sa mga bansang

minsan lang kung sikatan ng araw o sa batang makailang beses nang kinalabit ng kidlat.
"Kalokohan" sabi mo, sabay patong sa kahon ang kanyang pasaporte. "Baka malimutan mo".
"Huli na. Huli na," aniya ulit. Malalalim din ang buntonghininga ng dagat nang winika niyang

"Abala palagi ang mga pampang sa Japan." Ni hindi mo alam na may niyebe doon.
Naging mabagal ang paglusong ng mga nais mong tugon. Sa halip, napansin mo ang bagong-
tina niyang buhok; kakulay ang bunton ng mga pulang lambat na pinarupok ng tubig-alat at araw,

pansamantalang iniwan ng mga mangigisda sa pisngi ng dalampasigan. "Maalon lang talaga ngayon.
Makulimlim." ang tangi mong sambit. Marami ka pang gustong ikuwento, ngunit mas hinihintay mong
siya ang magtanong. Lumapit siya. Iniangat niya ang iyong braso at tumingin sa iyong relo;

"Padadalhan na lang kita ng bago sa pasko. Tara, baka maiwan ako." At nang di mo na dinig ang ungol
ng sinakyan niyang bus, umuwi ka. Binuksan mo ang telebisyon. Sa ulat-panahon ni Kuya Kim, lulubog
ang araw mamayang alas-sais katorse. May dumungaw na ilaw mula sa kasisinding poste.

Naniwala ka.