Siquey

Sa Mga Pagitan

Marahil, angkop lamang na magmungkahi ng simula’t hanggahan: isang silid, may hubad na banig, ang mabigat na langitngit ng pintong nasa bingit ng bukas-pinid. “Tumuloy ka” ang nais kong sunod na sabihin, subalit nakahakbang ka na, ipinasok maging ang sapatos, at nambulabog. Ang ibig kong sabihin, pinunan mo ang namamayaning bulong, nakakulong. Pansinin ang pilapil ng sapot sa kisame, ang pagbibigay-anyo ng sinag sa humuhulagpos na anino. Gaano na nga ba katagal sumisilip ang sariling tsinelas? Sa kabila ng lahat, ang busina tuwing alas siyete ng umaga, na magiliw nating sinasalubong ng ating mga basura.

Pangalanan natin ang mga pagitan; ang puwang sa pagsilang at kawalang-ngalan, mga alinlangang di-winika’t sa lambat ng dila na lamang iniiwan.  Madilim pa, ngunit maliwanag sa ating umaga na:  inilalatag ng matador ang mahimbing at kalahati-na-lamang na katawan ng baboy sa tabla, unan ang duguang sangkalan. Ilang beses na bang nagkulang ang tiyak? Minsan, dumudungaw ang ganap sa mga agwat; kadalasan, lungkot, hadlang: ang butas na tubo sa kalsada, mga alon mulang bakas ng basang gulong sa tag-araw, ang pagpikit ng dalampasigan, ang paghahanap sa mga hakbang. Sapat na ba ang mga patlang? Sa sulok, malaon nang nilipol ng mga insekto ang hukbo ng mga basyo ng serbesa, at tila nagtatapat ang pader na, lagi, sa aki’y may lagusan: balikat, katawan, bintana, hanggahan, pinto, pagitan.

Ganito: madilim ang tabing sa bawat hikbi’t tibok, at sa pamamagitan, nag-uukol tayo ng pagkukulang.  May nasabi ba ako? Ito, katahimikan. Saglit. Dito, ang simula. Nakarating na ba sa iyo ang lumang kuwento tungkol sa pagpapalit-tahanan ng dila at puso? Nauutal ang mga hulagway sa ating paligid, at nagsisimula nang pagdudahan ang mga di-pa-nasabi. Samakatuwid, lalo na ang mga di-na-masabi; tulad nito: kanina, binuksan mo ang bintanang matagal nang tikom at tila kapwa tayo naumid sa buntong-hininga’t daing ng buong silid. Tanghaling tapat at sa huli, taimtim ang nais na huwag malupig ang ngayon at ang loob, nakatanghod, sinisiyasat ang mga buod ng pagsasara: balikat, katawan, bintana, hanggahan, pinto, pagitan.

Siquey

Natuwa ako sa kalalabas lang na poster sa ibaba. Tumutumbas siya sa kompetisyon sa pagitan ng Manila at Cebu sa aming account sa PS. Mali siguro ang basa ko sa payak na intensyon ng gumawa nitong poster, pero hindi ko mapigilang bigyang-pansin ang katotohanan sa likod ng dalawang sipit ng mga alimango.

Marami haka-haka ang nakalutang sa loob ng account naming ngayon, at sindami rin nito ang mga nagra-rant sa mga desisyon ng management nitong mga huling araw. Bahala sila. Nananahimik na lang ako.  Bahala sila sa mga amoy-shawarmang buhay nila. Datos lang ako kung datos, sige. Basta tuwing lumalabas ako pagkatapos ng bawat shift ko, pwede akong sumigaw ng " I ain't biting the curb, madapakars!!!". Yun. 

Maghilaan kayo pababa. Bahala kayo. Basta huwag niyo akong guluhin. Manonood lang ako ng online videos. Tenkyu.  

Siquey

... Isa munang tula ni Roo Borson.

SUMMER'S DRUG

Those nights. They came after days during which my father's cigarette glowed like a rose caught in sunset on a distant hillside. Then he would stub it out and night would fall.

The air would be traversed by strange scents emanating from night-blooms, and the passion vine broadcast for miles around its coded message, wound along the trellis. The fruit dangled, frosted with silver and fur, and inside: a smile of translucent teeth, a mouth full of smuggled jewels. The honeysuckle threaded everything with white and yellow trumpets, evaporating in a sweet gas. So sweet that one inhalation inflames the nostrils and after that is no longer detected.

All night long my parents slept, breathing it, my mother facing that darkened place she would always roll toward, the open window to the wild hill. And my father next to her under the light, fallen asleep in the middle of himself as in a field he'd been crossing, the book still open beneath his fingers, and the circling moths, with wings of powdered lead, whirling shadows around his face.